تبلیغات
ادبیات فرانسه
تاریخ : شنبه 25 آذر 1391 | 02:33 ق.ظ | نویسنده :



فهرست نخست نویسندگان فرانسوى برگزیده جایزه ادبى مدیچى به شرح زیر است:

فییلپ بسون كتاب «روزهاى شكننده» انتشارات ژویار

مارى نیمیه كتاب «ملكه سكوت» انتشارات گالیمار

لیونل ترویو كتاب «دویستمین سالگرد» انتشارات اكت سود

ونسان دولوكروا كتاب «خارج شو» انتشارات گالیمار

فیلیپ گریمبر كتاب «یك راز» انتشارات گراسه

ایزابل ژارى كتاب «بى صدا نامیدم» انتشارات استوك

ژرار اوبرله كتاب «بازگشت به زورنهوف» انتشارات گراسه

آلن وینشتاین كتاب «مشاركت» انتشارات گراسه

ژروم گرسن كتاب «رمان ، بارتاباس» انتشارات گالیمار

برنار كومان كتاب «یك ماهى خارج از آب» انتشارات سوی

آلن فلیشر كتاب «تبر و ویولن» انتشارات سوی

ژان پل دوبوا كتاب «زندگى فرانسوی» انتشارات اولیویه






طبقه بندی: زندگی نامۀ نویسندگان فرانسوی،
برچسب ها: نخست نویسندگان فرانسوى برگزیده جایزه ادبى مدیچى، فییلپ بسون، مارى نیمیه، لیونل ترویو، فیلیپ گریمبر، ایزابل ژارى، ژرار اوبرله،

تاریخ : یکشنبه 8 مرداد 1391 | 09:45 ب.ظ | نویسنده :

       

       تو گفتی که پرنده ها را دوست داری

       اما  آنها را داخل قفس نگه داشتی

       تو گفتی که ماهی ها را دوست داری

       اما تو آنها را سرخ کردی

       تو گفتی که گل ها را دوست داری

       و تو آنها را چیدی

       پس هنگامی که گفتی مرا دوست داری

       من شروع کردم به ترسیدن

     ژاک پره ور

     برگردان : مهدی رجبی 

    منبع: محفل ادبی گلستان




طبقه بندی: شعرهای شاعران فرانسوی،
برچسب ها: دوست داشتن پرنده ها (ژاک پره ور)، آنها را داخل قفس نگه داشتی، گفتی که گل ها را دوست داری، ژاک پره ور، برگردان : مهدی رجبی، منبع: محفل ادبی گلستان،
دنبالک ها: همه چیستان،

تاریخ : یکشنبه 7 خرداد 1391 | 07:27 ق.ظ | نویسنده :

   طاهربن جولون نویسنده و شاعر مراکشی فرانسوی زبان

   در سال 1944 متولد شد.

   
در سال 1971 با روزنامه ی لوموند اغاز به همکاری کرد.

   وی اثار بسیاری منتشر ساخته که

   
در انها از مسائل اجتماعی وسیاست بین المللی سخن می گوید.

  (مدح دیگری)


   آنی که در کوچه غربت قدم میزند


   تویی


   منم


   خوب نگاه کن


   کسی جز انسان نیست


   چه اهمیتی دارد زمان، مشابهت


   لبخند در پایان اشک غریب


   آسمانی ابری در عمق چشمان دارد


   هیچ درخت کنده شده


   سایه نمی گستراند


   میوه نمی دهد


   تنهایی حرفه نیست


   و نه صبحانه روی سبزه زار


   ذوق خود آرایی غربت


   و تقاضای پناهگاه، تحقیر


   زخمی بلعیده با آرزوی اینکه


   روزی با حیرت


   اینجا یا انجا


   خوشبخت شویم.


   طاهربن جولون


   
برگردان: شکوهه عمرانی


ELOGE DE L'AUTRE

Celui qui marche d’un pas lent dans la rue de l’exil
C’est toi
C’est moi
Regarde-le bien, ce n’est qu’un homme
Qu’importe le temps, la ressemblance, le sourire au bout des larmes
l’étranger a toujours un ciel froissé au fond des yeux
Aucun arbre arraché
Ne donne l’ombre qu’il faut
Ni le fruit qu’on attend
La solitude n’est pas un métier
Ni un déjeuner sur l’herbe
Une coquetterie de bohémiens
Demander l’asile est une offense
Une blessure avalée avec l’espoir qu’un jour
On s’étonnera d’être heureux ici ou là-bas.
(Tahar Ben Jelloun)



طبقه بندی: زندگی نامۀ نویسندگان فرانسوی،
برچسب ها: طاهربن جولون، نویسنده و شاعر مراکشی فرانسوی زبان، مدح دیگری، چه اهمیتی دارد زمان، آسمانی ابری در عمق چشمان دارد، تقاضای پناهگاه، ELOGE DE L'AUTRE،

تاریخ : دوشنبه 30 آبان 1390 | 12:00 ق.ظ | نویسنده :

   تریستن کُربی یِر* با نام اصلی ادوارد ژواشیم کُربی یِر  

   در ١٨ ژوئیه ١٨٤٥ در مورله فرانسه به دنیا آمد.

   او که نوجوانی خود را دور از خانواده اش

   در پانسیونی در سنت‌بریوک گذراند،

   از سن ١٤ سالگی درگیر روماتیسم عضلانی شد.

   این بیماری تا پایان عمر او را رها نکرد.

   دو سال بعد، به دلیل پیشرفت سریع بیماری‌اش،

   کُربی یِر مجبور به ترک تحصیل شد

   و سرانجام در سن ١٨ سالگی به بندر  روسکُف  سفر کرد

   و تا پایان عمر در روستایی نزدیک این بندر زندگی کرد.

   در سال ١٨٧٣ تنها مجموعه ی شعر کربی یر با نام  عشق‌های زرد *،

   توسط خود او منتشر شد که

   این مجموعه در زمان حیات او کاملا ناشناخته ماند.

   پس از مرگ او، ورلن در کتاب شاعران نفرین شده (١٨٨3)

   از کربی یر به عنوان شاعری پیشرو در شعر مدرن فرانسه یاد کرد

   و پس از آن مجموعه  عشق‌های زرد تازه نزد مردم شناخته شد.

   تریستن کربی یر، اعجوبه ای بود که

   در زمان حیاتش کشف ناشده باقی ماند.

   بازی‌های زبانی، ساختار شکنی‌ها و خلق فضاهای بکر و عجیب

   در اشعارش، خواننده را شگفت زده می‌کند.

   وی که سراسر زندگی‌اش را

   در فقر، بیماری و اندوه از عشق‌های نافرجام گذراند،

   شاعری نوگرا و شخصیتی مرموز و غیرقابل نفوذ بود.

   مردم دهکده‌ای که او در آن زندگی می‌کرد،

   او را به دلیل لاغری بیش از حد و رنگ پریده‌اش، "اَنکو"

   به معنای "شبح مرگ" می‌نامیدند .

   سرانجام در اول مارس ١٨٧٥،

   تریستن کربی یر که هنوز سی سال هم نداشت

   در حالیکه به شدت بیمار و تنها بود، در انزوا از دنیا رفت.

   پس از مرگ او نام تنها مجموعه شعرش (عشق های زرد)

   نام قدیمی‌ترین کتابخانه‌ی عمومی مورله شد.

   .................

   کوکوی ناقوس شوم

   آونگِ کهنه‌ای

   که فاخته را به ظلمت پراند 

   و قراول شب

   جغد

   با عبورِ دو شمعِ روشن

   که از حفره چشم‌هایش می گذشت


   گوش کن!

   صدای خاموشیِ جغدی سیاه را

   و جیغ پنهان بیشه در

   چرخ غلتان به فرغونِ مرگ

   در امتدادِ راه را


   گِردِ بام

   با پرواز شادمان‌اش

   زاغ می‌چرخد

   و زیر همین سقف

   ما بیدار کنار بستر این مرد

   که فردا خواهد مُرد

   فردا...

 

   Tristan  Corbière

   Nature morte

   Des coucous l'Angelus funèbre
   A fait sursauter, à ténèbre,
   Le coucou, pendule du vieux,

   Et le chat-huant, sentinelle,
   Dans sa carcasse à la chandelle
   Qui flamboie à travers ses yeux.

   - Ecoute se taire la chouette...
   - Un cri de bois : C'est la brouette
   De la Mort, le long du chemin ...

   Et, d'un vol joyeux, la corneille
   Fait le tour du toit où l'on veille
   Le défunt qui s'en va demain.

   برگردان: بنفشه فریس آبادی

   منبع: سایت جن و پری





طبقه بندی: زندگی نامۀ نویسندگان فرانسوی،
برچسب ها: تریستن کُربی یِر، ادوارد ژواشیم کُربی یِر، در پانسیونی در سنت‌بریوک، ١٤ سالگی درگیر روماتیسم عضلانی شد، مجبور به ترک تحصیل شد، عشق‌های زرد، شعر مدرن فرانسه، در زمان حیاتش کشف ناشده باقی ماند، شاعری نوگرا و شخصیتی مرموز و غیرقابل نفوذ بود، در انزوا از دنیا رفت، برگردان: بنفشه فریس آبادی، منبع: سایت جن و پری، کوکوی ناقوس شوم، که فاخته را به ظلمت پراند، و جیغ پنهان بیشه در چرخ غلتان به فرغونِ مرگ در امتدادِ راه را، فردا خواهد مُرد،

تاریخ : جمعه 27 آبان 1390 | 03:00 ق.ظ | نویسنده :
«آناتول فرانس»، نویسنده، شاعر و منتقد فرانسوی
با نام حقیقی «فرانسوا آناتول تیبو» (Francois-Anatole Thibault)،
در پاریس و در خانه‌ای کنار رودخانه «سن» -
جایی که پدرش کتابفروشی داشت - متولد شد.
وی تحصیلات خود را در کالج «استانسیلاس» (Stanislas) به پایان رساند
و برای مدتی با ناشران کتاب همکاری کرد،
اما بتدریج به كار تحقیق و بررسی تاریخ روی آورد.
او در سال 1868، اولین اثر تحقیقی خود را درباره «آلفرد دو وینیی»
((Alfred de Vigny به چاپ رساند و یك سال بعد ، به عنوان
 ممیز [ =دانا و جدا كننده ]، در مجموعه‌های شعر جدید
که با عنوان «پارناس معاصر» (Parnasse Contemporain) منتشر می‌شد،شروع به كار كرد.
در 1871 در دومین جلد مجموعه، دو شعر از او چاپ شد
و در 1873، «اشعار طلایی» (Poemes dores) را منتشر کرد که
به «لوکنت دولیل» تقدیم شده بود.
این اشعار توصیفی و موزون به سبک اشعار «پارناسی» بود که
توجه شاعر را به فنون و حرفه شعر نشان می‌داد؛
چنانکه گاه لحن توصیفی آن تاحد پرده نقاشی اساطیری پیش می‌رفت
و شوق آناتول فرانس را به افسانه‌های کهن آشکار می‌ساخت.
 آناتول فرانس در 1876، نمایشنامه منظوم
«عروسیهای مردم کورنت» (Les Noces corinthiennes) را منتشر كرد که
مربوط به عهد کهن بود و در 1902 در پاریس به روی صحنه رفت.
موضوع نمایشنامه، داستان ساده‌ای است که در شهر «کورنت»
از شهرهای یونان باستان و در نخستین قرنهای مسیحیت اتفاق افتاده
و بر مبنای جدال میان طرفداران دین پیروز مسیح و مشرکان،شكل گرفته است.
این داستان،
عشق یك جوان مسیحی را به دختری از خانواده کافران نشان می‌دهد که
به ناکامی و مرگ دختر می‌انجامد.
این نمایشنامه اگرچه فاقد تحرک نمایشی بود،
به سبب شیوه نگارش زیبا و شاعرانه، اثری ممتاز به شمار می رفت.
آناتول فرانس در 1876، در کتابخانه مجلس سنا مشغول به كار شد
و یك سال بعد، ازدواج كرد و صاحب دختری شد؛
 اما ازدواج او در 1893 به جدایی انجامید.
در این دوره، آناتول فرانس به طور پی در پی، آثاری را منتشر ‌کرد که
بیشتر آنها با استقبال عمومی همراه شد؛
از آن جمله است : داستان کوتاه «ژوکاست و گربه لاغر» (Jocaste et le chat maigre) (1879)
و رمان «جنایت سیلوستر بونار» (Crime de Sylvestre Bomnard) (1881) که
او را به شهرت رساند.
قهرمان این اثر - که سبک خاص آناتول فرانس را در بردارد -
مردی با فرهنگ و عاشق مطالعه است كه زندگی را از خلال کتاب می‌بیند.
نویسنده با هنرمندی بسیار،
اندیشه‌ها، شورشها، قضاوتها و طرز فكر دانشمندانه او را
درباره زندگی به شیوه‌ای دلپذیر بیان می‌کند
و نگارش سبک «پارناسی» را با رئالیسم بی پرده استادش «فلوبر» می‌آمیزد.
در بین آثار فرانس، داستان «جنایت سیلوستر بونار» موفقیت بسیاری به دست آورد.
داستان «امیال ژان سروین» (Les Desirs de Jean Servien) (1882) که
از عشق آناتول فرانس به هنرپیشه ای الهام گرفته بود،
دارای قسمتهای بسیار زیبایی مبتنی بر تحلیل دقیق روانی و اخلاقی است.
از جمله آثار آناتول فرانس که خاطرات زندگی او را نیز در بردارد،
کتاب «دوست من» (Le Livre de mon ami) (1885) است.
نویسنده در ورای چهره قهرمان کتاب، «پیرنوزی‌یر»، چهره خود را نهان کرده
و از این رو توانسته است در نقل خاطرات شخصی، تغییرات لطیف و دلپذیری صورت دهد
و در میان تصویرهای دوران کودکی،
نکته‌های خاصی را از دوره بلوغ و پختگی خود نیز بگنجاند
و با شیوه‌ای دقیق و نکته‌سنجی فراوان،
چهره برخی از دوستان و خویشاوندان را از چشم کودکی پنج تا هفت ساله ترسیم
و از نظر «پیر کوچک»، درباره مشاهدات خود قضاوت کند.
مسأله اساسی که در همه آثار آناتول فرانس مورد هجو و انتقاد قرار گرفته،
عالم مسیحیت و جامعه نوین آن است.
از جمله رمانهای معروف او در زمینه انتقاد مذهبی،
رمان «تائیس» That’s (1890) است که «تورات بی‌ایمانان» نامیده می شود.
آناتول فرانس در این اثر با ناباوری،
به بحث هایی طنزآمیز
درباره مذهب و زندگی روحی و اخلاقی قدیسان و شهیدان قرون اول مسیحیت می‌پردازد
و وصف استادانه‌ای از تمدن یونان باستان به عمل می‌آورد.
این داستان از نظر قالب و شیوه نثر نویسی، از شکوه و جلال بسیار برخوردار است
و توجه ویژه فرانس را به نوشتن رمانهای بزرگ نشان می‌دهد.
«تائیس» موفقیت بی نظیری به دست آورد
و در 1894، اپرایی از آن با آهنگ «ماسنه» (Masenet)، آهنگساز معروف فرانسوی ساخته شد.
از آن پس، آناتول فرانس راه تازه‌ای را به سبک «ولتر» در پیش گرفت كه
حاکی از بی‌ایمانی و شکاکیت مذهبی و انتقاد آمیخته به طنز و نیشخند بود.
نمونه این شیوه را می توان
در رمان «بریان پزی ملکه پدوک» (ملکه سبا) (La Rotisserie de la Reine Pedauque) (1893)
و «عقاید آقای ژروم کوانیار» (Les Opinions de M.Jerome Coignard) مشاهده نمود.
آناتول فرانس از سال 1885، به عنوان منتقد ادبی در روزنامه «تان» مشغول به كار شد.
وی مقاله‌های انتقادی خود را که در این روزنامه چاپ می شد،
در یك مجموعه پنج جلدی به نام «زندگی ادبی» (La literaire) فراهم آورد كه
اولین جلد آن در 1888 منتشر شد.
رمان «زنبق سرخ»Le Lys rouge) ) (1894)
از زندگی مادام «آرمان دوکایاوه» ((Mme Arman deCaillavet -
که دوستی اش با آناتول فرانس از 1888 آغاز شد- الهام گرفته است
و رویدادهای یکی از انجمنهای ادبی پاریس را در اواخر قرن نوزدهم توصیف می كند.
اگرچه آناتول فرانس با شیوه نگارش رمان احساسی و تحلیلی ناآشنا بود،
با انتشار «زنبق سرخ»، در ردیف «آلفونس دوده» و «گی دی موپاسان» قرار گرفت.
«زنبق سرخ» در 1899 به روی صحنه تئاتر رفت.
«باغ اپیکور» (Le Jardin d’Epicure) (1894)،
شامل مقاله‌های کوتاهی در زمینه های گوناگون،
زندگی و مرگ و شیوه دست یافتن به خوشبختی و حفظ آن،
یا تفسیرهای مختلف از رویدادهای جاری است که
از بهترین مقاله‌های آناتول فرانس به شمار می‌رود
و بیانگر فلسفه و طرز فکر اوست.
در نظر آناتول فرانس، وجود هیچ چیز به خودش بستگی ندارد؛
به طور مثال، نادانی از امور لازم عالم هستی است
و اگر همه چیز را می‌دانستیم،
نمی‌توانستیم زندگی را حتی برای یک ساعت تحمل کنیم.
احساسی که زندگی را برای ما شیرین یا دست كم قابل تحمل می‌کند،
تنها زائیده دروغ و پندارهای سست و ناپایدار است.
این موضوع که زندگی یا خوب و یا بد است، حرفی بی‌معنی است و باید گفت که
زندگی شامل امور خوب و بد، گوارا و ناگوار، پرجاذبه و نفرت‌انگیز، شیرین و تلخ
و خلاصه همه چیز است و حال که آداب و رسوم و عادتهای زندگی،
قرن به قرن تغییر می‌یابد،
پس عقل ایجاب می‌کند که زندگی را آنچنان که هست، بپذیریم.



طبقه بندی: زندگی نامۀ نویسندگان فرانسوی،
برچسب ها: «آناتول فرانس»، نویسنده، شاعر و منتقد فرانسوی، در پاریس و در خانه‌ای کنار رودخانه «سن»، نام حقیقی «فرانسوا آناتول تیبو» (Francois-Anatole Thibault، وی تحصیلات خود را در کالج «استانسیلاس» (Stanislas)، پارناس معاصر، به سبک اشعار «پارناسی»، عروسیهای مردم کورنت، در کتابخانه مجلس سنا مشغول به كار شد، داستان کوتاه «ژوکاست و گربه لاغر» (Jocaste et le chat maigre) (1879، رمان «جنایت سیلوستر بونار» (Crime de Sylvestre Bomnard) (1881، جنایت سیلوستر بونار، «ماسنه» (Masenet)، در روزنامه «تان» مشغول به كار شد، انجمنهای ادبی پاریس، «باغ اپیکور» (Le Jardin d’Epicure) (1894)،

تاریخ : جمعه 27 آبان 1390 | 02:53 ق.ظ | نویسنده :
آناتول فرانس در 1896 به عضویت آکادمی فرانسه در آمد
و طی سالهای 1897 تا1901،
رمان «تاریخ معاصر» L’Histoire contemporaine) ) را در چهار جلد منتشر ساخت
و با لحنی تلخ، از جامعه عصر خود انتقاد کرد.
قهرمان کتاب، شخصیتی است که در جامعه قرن نوزدهم همان وضعی را دارد
که «آبه کوانیار» در آغاز قرن هیجدهم داشته است.
این کتاب از نظر عامه مردم، شاهکار آناتول فرانس به شمار می رود.
مجموعه داستان «کرنکبیل» (Crainquebille) (1903)، متعلق به دوره‌ای است که
تحولی آشکار در هنر نویسندگی آناتول فرانس پدید آمده است؛
به این معنا كه او دست از بی‌ایمانی و شکاکیت مذهبی كشیده
و به راهنمایی در نظام اجتماعی و عدالت و قوانین انسانی روی آورده است.
«کرنکبیل»، قهرمان داستان، فروشنده دوره‌گردی است که
به اتهام دشنام دادن به مأمور انتظامی به زندان می‌افتد
و پس از رهایی از زندان، مورد تحقیر مشتریان قرار می‌گیرد
و همه آنان را از دست می‌دهد و به فقر و گرسنگی دچار می‌شود
و بار دوم که از روی عمد به مأمور دیگری دشنام می‌دهد تا به زندان بیفتد
و از مسکن و غذای رایگان برخوردار گردد،
نیروهای انتظامی او را سرزنش می‌كنند.
این داستان به سبب هجو نیشدار و مستقیم
بر ضد دستگاه عدالت، موفقیت بسیار یافت و نمایشنامه‌ای از آن ساخته شد
که اولین بار در سال 1903 به روی صحنه رفت.
«جزیره پنگوئن‌ها» ((L’lle des Pingouins (1908)،
چشم‌انداز استعاری و زننده‌ای از تاریخ فرانسه است.
آناتول فرانس به تقلید از افسانه‌های قدیم بروتانی،
داستان عجیب «کشیش سن مائل» (Saint Mael) را نقل می‌کند که
برای هدایت کافران با وسیله‌ای ابتدایی از آبهای اقیانوس می‌گذرد
و هر چند وقت یكبار، به جزیره‌ای پا می‌نهد
و پس از هدایت ساکنان آن، به جزیره دیگر می رود.
تا اینكه به جزیره پنگوئن‌ها می‌ رسد
و مرغان زیبای جزیره را که دسته دسته گرد هم آمده بودند،
به جای مردمی باوقار و کوتاه قد و ساده در نظر می‌گیرد
و به ارشاد آنها می‌پردازد و انجیل را به آنان می آموزد.
بدین ترتیب، «قوم پنگوئن» به وجود می‌آید که استعاره‌ای از مبدأ تاریخ فرانسه است.
آناتول فرانس، تاریخ این قوم را بتدریج پیش می‌برد
و آن را به جامعه سرمایه‌داری، انقلاب اشتراکی، جدال مسلح،
تمدنهای جدید و خطاهایی که عالم بشریت تا ابد به ارتکاب آن محکوم است،می‌کشاند.
تحقیق شیطنت‌آمیز تاریخی، سبک پرشور و طبع شوخ نویسنده،
از این اثر پرده نقاشی دلپذیری ساخته است که در عین حال،
اندیشه‌های تازه انقلابی آناتول فرانس
و آمادگی او را برای پذیرفتن انقلاب کمونیستی در 1917 آشكار می‌سازد.
رمان «خدایان تشنه‌اند» (Les Dieux ont soif) (1912)،
از معروفترین آثار آناتول فرانس به شمار می‌رود.
تار و پود این اثر از انقلاب فرانسه ساخته شده است که
آناتول فرانس به خوبی آن را شناخته، از دید خاص خود به آن نگریسته
و برخی از نظریه‌های خود را درباره تاریخ و وضع بشر در آن گنجانده است.
این كتاب به دلیل مهارت آناتول فرانس در ساخت صحنه‌ها
و دقت در عمق رویدادها و نفوذ به طرز فکر عصر حاضر،
توجه به انعکاس اندیشه‌ها و حوادث و آداب و رسوم و محیط اجتماعی
و همچنین نثر شیوای خود، پیروزی‌ شگفت‌انگیزی به دست آورد.
از دیگر آثار مهم این دوره، «عصیان فرشتگان» (La Revolte des Anges) (1914) است؛
کتابی اساطیری که آناتول فرانس در آن،
بار دیگر به طور گسترده، نظر خود را درباره مذهب، زندگی، عقل و هوش ارائه داده است.
جهت گیری ضد کاتولیک آناتول فرانس در این اثر به بالاترین حد گستاخی رسیده است.
او هرگز تا این حد در حمله به مذهب کاتولیک،
شدت و خشونت نشان نداده و لحن تمسخرآمیز به کار نبرده است.
از آثار سیاسی و اجتماعی آناتول فرانس، می توان به موارد زیر اشاره نمود :
«بر سنگ سفید» ((Sur la Pierre blanche (1905)،
«نظریه‌های اجتماعی» (Opinions socials) (1902)،
«به سوی زمانهای بهتر» (Vers les temps meilleurs) (1909).
آناتول فرانس نویسنده‌ با هوشی بود كه با ذهنی قاطع،
ادراکی قوی و استعدادی عمیق در طنزگویی و از سوی دیگر،
با فرهنگی شگفت‌انگیز و قلبی حساس در برابر بی‌عدالتی‌ها،
فارغ از هرگونه جریان زیبائی‌شناسی عصر خود،
قالب خاصی از نثر و نظم زبان فرانسه را به وجود آورد
و درصدد حفظ قواعد انشا و دستور زبان و شیوه نگارش قرن هیجدهم بود.
آناتول فرانس، «سلطان نثر» خوانده شده است.
در نثر او هر کلمه همچون نگینی بر جای خود نشسته است.
هجوپردازی او در میان گرمی شاعرانه و عشق به زیبایی کلام،
لطف خاص می‌یابد و طنزها و انتقاد های او به دلیل محبت و دلسوزی برای عالم بشریت،
دلپذیر می‌گردد. آناتول فرانس در سال 1921 به دریافت جایزه ادبی نوبل نایل آمد.
نوشته شده توسط خطیری




طبقه بندی: زندگی نامۀ نویسندگان فرانسوی،
برچسب ها: آناتول فرانس، رمان «تاریخ معاصر»، L’Histoire contemporaine، از جامعه عصر خود انتقاد کرد، آبه کوانیار، جامعه قرن نوزدهم، مجموعه داستان «کرنکبیل» (Crainquebille) (1903، «کرنکبیل»، قهرمان داستان، به فقر و گرسنگی دچار می‌شود، به تقلید از افسانه‌های قدیم بروتانی، کشیش سن مائل، قوم پنگوئن، اندیشه‌های تازه انقلابی آناتول فرانس، رمان «خدایان تشنه‌اند» (Les Dieux ont soif) (1912)، دیگر آثار مهم این دوره، «عصیان فرشتگان» (La Revolte des Anges) (1914، جهت گیری ضد کاتولیک آناتول فرانس، آثار سیاسی و اجتماعی آناتول فرانس، «بر سنگ سفید» ((Sur la Pierre blanche (1905)، «نظریه‌های اجتماعی» (Opinions socials) (1902)، «به سوی زمانهای بهتر» (Vers les temps meilleurs) (1909)، «سلطان نثر»، در سال 1921 به دریافت جایزه ادبی نوبل نایل آمد، نوشته شده توسط خطیری،